Ὁ καρκῖνος ἐπιθυμεῖ τῆς σαρκὸς τοῦ ὀστρέου∙ 

Ο κάβουρας επιθυμεί τη σάρκα του στρειδιού.

ἀλλὰ ἡ ἄγρα γίνεται αὐτῷ δυσάλωτος διὰ τὴν περιβολὴν τοῦ ὀστράκου.

Αλλά το κυνήγι γίνεται γι’ αυτόν δύσκολο στη σύλληψη εξαιτίας του σκληρού περιβλήματος του οστρακόδερμου.

ἡ γὰρ φύσις κατησφαλίσατο τὸ ἁπαλόν τῆς σαρκὸς ἀρραγεῖ ἑρκίῳ. 

Γιατί η φύση διασφάλισε την απαλότητα της σάρκας με άθραυστο περίβλημα.

Διό καὶ προσηγόρευται ὀστρακόδερμον.

Γι’ αυτό και έχει ονομαστεί οστρακόδερμο.

Καὶ ἐπειδὴ δυὸ κοιλότητες προσηρμοσμέναι ἀλλήλαις ἀκριβῶς περιπτύσσονται τὸ ὄστρεον,

Και επειδή τα δύο κελύφη

που συναρμόζονται μεταξύ τους απόλυτα αγκαλιάζουν το στρείδι,

ἀναγκαίως αἱ χηλαὶ τοῦ καρκίνου εἰσίν ἄπρακτοι.

αναγκαστικά οι δαγκάνες του κάβουρα είναι αναποτελεσματικές.

Τί οὖν ποιεῖ; Ὅταν ἴδῃ διαθαλπόμενον μεθ’ ἡδονῆς ἐν ἀπηνέμοις χωρίοις,

Τι κάνει λοιπόν; Όταν δει το στρείδι να ζεσταίνεται με ευχαρίστηση σε απάνεμα μέρη,

καὶ διαπλώσαντα τάς πτυχάς ἑαυτοῦ πρὸς τὴν ἀκτῖνα τοῦ ἡλίου,

και να έχει ανοίξει το κέλυφός του προς τις ακτίνες του ήλιου,

τότε δὴ παρεμβαλών λάθρα ψηφῖδα,

τότε βέβαια αφού βάλει ανάμεσα στις πτυχές κρυφά ένα πετραδάκι,

διακωλύει τὴν σύμπτυξιν, καὶ εὑρίσκεται περιεχόμενος τὸ ἐλλεῖπον τῆς δυνάμεως διὰ τῆς ἐπινοίας.

εμποδίζει το κλείσιμο και παρουσιάζεται να αποκτά τη δύναμη που του λείπει με την εφευρετικότητά του.

[…] Ἐγὼ δὲ βούλομαι σε ζηλοῦντα τὸ ποριστικὸν καὶ εὐμήχανον τῶν καρκίνων,

[…]Και εγώ θέλω από σένα, ενώ θαυμάζεις την εφευρετικότητα και την επινοητικότητα των καβουριών,

ἀπέχεσθαι τῆς βλάβης τῶν πλησίον.

να αποφεύγεις να κάνεις κακό στο διπλανό σου.

Τοιοῦτός ἐστιν ὁ πορευόμενος δόλῳ πρὸς τὸν ἀδελφὸν,

Τέτοιος (σαν τον κάβουρα) είναι αυτός που πλησιάζει με δόλο τον συνάνθρωπό του

καὶ ἐπιτιθέμενος ταῖς ἀκαιρίαις τῶν πλησίον, καὶ ἐντρυφῶν ταῖς ἀλλοτρίαις συμφοραῖς.

και επωφελείται από τις κακοτυχίες των άλλων και ευχαριστιέται με τις ξένες συμφορές.