ΕΝΟΤΗΤΑ 3A

Πολυβίου, Ἱστορίαι, 1. 14. 4-7

     Ἐν μὲν οὖν τῷ λοιπῷ βίω τὴν τοιαύτην ἐπιείκειαν ἴσως οὐκ ἂν τις ἐκβάλλοι∙ καὶ γὰρ φιλόφιλον εἶναι δεῖ τὸν ἀγαθὸν ἄνδρα καὶ φιλόπατριν καὶ συμμισεῖν τοῖς φίλοις τοὺς ἐχθροὺς καὶ συναγαπᾶν τοὺς φίλους· ὅταν δὲ τὸ τῆς ἱστορίας ἦθος ἀναλαμβάνῃ τις, ἐπιλαθέσθαι χρὴ πάντων τῶν τοιούτων

ΕΝΟΤΗΤΑ 3B

Πολυβίου, Ἱστορίαι, 1. 14. 4-7

καὶ πολλάκις μὲν εὐλογεῖν καὶ κοσμεῖν τοῖς μεγίστοις ἐπαίνοις τοὺς ἐχθρούς, ὅταν αἱ πράξεις ἀπαιτῶσι τοῦτο,  πολλάκις δ’ ἐλέγχειν καὶ ψέγειν ἐπονειδίστως τοὺς ἀναγκαιοτάτους, ὅταν αἱ τῶν ἐπιτηδευμάτων ἁμαρτίαι τοῦθ’ ὑποδεικνύωσιν. Ὥσπερ γὰρ ζώου τῶν ὄψεων ἀφαιρεθεισῶν ἀχρειοῦται τὸ ὅλον, οὕτως ἐξ ἱστορίας ἀναιρεθείσης τῆς ἀληθείας τὸ καταλειπόμενον αὐτῆς ἀνωφελὲς γίνεται διήγημα.

ΕΝΟΤΗΤΑ 4A

Λουκιανοῦ, Ἀληθής Ἱστορία, 1. 23-25 (διασκευή)

.

     Καλὸς δὲ παρὰ Σεληνίταις νομίζεται, ἢν ποὺ τις φαλακρὸς ᾖ. Καὶ μὴν καὶ γένεια φύουσιν μικρὸν ὑπὲρ τὰ γόνατα. Καὶ ὄνυχας ἐν τοῖς ποσὶν οὐκ ἔχουσιν, ἀλλὰ πάντες εἰσίν μονοδάκτυλοι. Καὶ ἐπειδάν ἢ πονῶσιν ἢ γυμνάζωνται, γάλακτι πᾶν τὸ σῶμα ἰδροῦσιν, ὥστε καὶ τυροὺς ἀπ’ αὐτοῦ πήγνυνται. Τοὺς δὲ ὀφθαλμοὺς περιαιρετοὺς ἔχουσι καὶ πολλοί τούς σφετέρους ἀπολέσαντες παρ’ ἄλλων χρησάμενοι ὀρῶσιν. Τινὲς δὲ καὶ πολλοὺς ἀποθέτους ἔχουσιν, οἱ πλούσιοι.

ΕΝΟΤΗΤΑ 4B

Λουκιανοῦ, Ἀληθής Ἱστορία, 1. 23-25 (διασκευή)

 Κάτοπτρον δὲ μέγιστον κεῖται ὑπὲρ φρέατος οὐ πάνυ βαθέος. Ἂν μὲν οὖν εἰς τὸ φρέαρ καταβῇ τις, ἀκούει πάντων τῶν ἐν τῇ γῇ λεγομένων, ἐὰν δὲ εἰς τὸ κάτοπτρον ἀποβλέψῃ, πάσας μὲν πόλεις, πάντα δὲ ἔθνη ὁρᾷ. Τότε καὶ τοὺς οἰκείους ἐγὼ ἐθεασάμην καὶ πάσαν τὴν πατρίδα, εἰ δὲ κἀκεῖνοι ἐμὲ ἐώρων, οὐκέτι ἔχω εἰπεῖν. Ὅστις δὲ ταῦτα μὴ πιστεύει οὕτως ἔχειν, ἂν ποτε καὶ αὐτὸς ἐκεῖσε ἀφίκηται, εἴσεται ὡς ἀληθῆ λέγω.

ΕΝΟΤΗΤΑ 5A

Ἰωάννου Χρυσοστόμου, Εἰς τό ῥητόν τοῦ Προφήτου Δαυίδ PG 55, 517-518 (διασκευή)

     Ἀγαπητοί, μὴ γινώμεθα τῶν ἀλόγων θηριωδέστεροι. Ἐκείνοις πάντα κοινὰ καὶ οὐδὲν τοῦ ἄλλου πλέον ἔχει∙ σὺ δὲ ἄνθρωπος ὤν, θηρίου γίνῃ χαλεπώτερος, μυρίων πενήτων τροφάς μιᾷ κατακλείων οἰκίᾳ. Καίτοι γε οὐχ ἡ φύσις ἡμῖν μόνη κοινή, ἀλλὰ καὶ ἕτερα πλείονα∙ οὐρανὸς κοινὸς καὶ ἥλιος καὶ σελήνη καὶ ἀστέρες καὶ ἀὴρ καὶ θάλασσα καὶ γῆ καὶ ζωὴ καὶ τελευτὴ καὶ γῆρας καὶ νόσος καὶ ὑγεία καὶ χρεία τροφῆς καὶ ἐνδυμάτων.

ΕΝΟΤΗΤΑ 5B

Ἰωάννου Χρυσοστόμου, Εἰς τό ῥητόν τοῦ Προφήτου Δαυίδ PG 55, 517-518 (διασκευή)

 Πῶς οὖν οὐκ ἄτοπον τούς ἐν τοσούτοις κοινωνοῦντας ἀλλήλοις ἐν τοῖς χρήμασιν οὕτως εἶναι πλεονέκτας, καὶ τὴν αὐτὴν μὴ διατηρεῖν ἰσονομίαν; Ὁ γὰρ θάνατος τῆς μὲν ἀπολαύσεως ἀπάγει, πρὸς δὲ τάς εὐθύνας ἄγει. Ἵν’ οὖν μὴ τοῦτο γένηται, πολλῇ χρησώμεθα τῇ ἐλεημοσύνῃ. Αὕτη γὰρ ἐστιν ἡ βασίλισσα τῶν ἀρετῶν, ἥ καὶ ἐξαιρήσεται ἡμᾶς τῆς τιμωρίας. Τὰ περιττὰ δὴ ποιήσωμεν χρήσιμα, τὸν πολὺν προέμενοι πλοῦτον, καὶ ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῆς κρίσεως, κἄν μυρία πεπλημμεληκότες ὦμεν, ὁ Θεὸς μεταδώσει ἡμῖν συγγνώμης.

ΕΝΟΤΗΤΑ 6A

Ξενοφῶντος, Ἀπολογία Σωκράτους, 19-21 (διασκευή)

     Σω. Ἀλλ’ ὅμως σὺ με φῄς, ὧ Μέλητε, τοιαῦτα ἐπιτηδεύοντα τοὺς νέους διαφθείρειν; Καίτοι ἐπιστάμεθα μὲν δήπου τίνες εἰσὶ νέων διαφθοραί∙ σὺ δὲ εἰπὲ εἴ τινα οἶσθα ὑπ’ ἐμοῦ γεγενημένον ἢ ἐξ εὐσεβοῦς ἀνόσιον ἢ ἐκ σώφρονος ὑβριστήν.

Μελ. Ἀλλὰ ναί, μὰ Δί’, ἐκείνους οἶδα οὓς σὺ πέπεικας σοὶ πείθεσθαι μᾶλλον ἢ τοῖς γονεῦσι.

Σω. Ὁμολογῶ, περὶ γε παιδείας∙ τοῦτο γὰρ ἴσασιν ἐμοὶ μεμεληκός. Περὶ δὲ ὑγιείας τοῖς ἰατροῖς μᾶλλον οἱ ἄνθρωποι πείθονται ἢ τοῖς γονεῦσιν∙

ΕΝΟΤΗΤΑ 6B

Ξενοφῶντος, Ἀπολογία Σωκράτους, 19-21 (διασκευή)

καὶ ἐν ταῖς ἐκκλησίαις γε πάντες δήπου οἱ Ἀθηναῖοι τοῖς φρονιμώτατα λέγουσι πείθονται μᾶλλον ἢ τοῖς προσήκουσιν. Οὐ γὰρ δὴ καὶ στρατηγοὺς αἱρεῖσθε, οὕς ἂν ἡγῆσθε περὶ τῶν πολεμικῶν φρονιμωτάτους εἶναι;  Οὐκοῦν θαυμαστὸν καὶ τοῦτό σοι δοκεῖ εἶναι, ἐμὲ τούτου ἕνεκα θανάτου ὑπό σοῦ διώκεσθαι, ὅτι περὶ  τοῦ μεγίστου ἀγαθοῦ ἀνθρώποις, περὶ παιδείας, βέλτιστος εἶναι ὑπὸ τινων προκρίνομαι;

ΕΝΟΤΗΤΑ  7A

Ξενοφῶντος, Ἀγησίλαος, 7.  1-3

.

     Ἅπαντες ἐπιστάμεθα ὅτι Ἀγησίλαος, ὅπου ᾢετο τήν πατρίδα τι ὠφελήσειν, οὐ πόνων ὑφίετο, οὐ κινδύνων ἀφίστατο, οὐ χρημάτων ἐφείδετο, οὐ σῶμα, οὐ γῆρας προὐφασίζετο, ἀλλά καί βασιλέως ἀγαθοῦ τοῦτο ἔργον ἐνόμιζε, τό τούς ἀρχομένους ὡς πλεῖστα ἀγαθά ποιεῖν. Ἐν τοῖς μεγίστοις δέ ὠφελήμασι τῆς πατρίδος καί τόδε ἐγώ τίθημι αὐτοῦ, ὅτι δυνατώτατος ὤν ἐν τῇ πόλει φανερός ἦν μάλιστα τοῖς νόμοις λατρεύων.

ΕΝΟΤΗΤΑ  7B

Ξενοφῶντος, Ἀγησίλαος, 7.  1-3

.

Τίς γάρ ἄν ἠθέλησεν ἀπειθεῖν ὁρῶν τόν βασιλέα πειθόμενον; […]  Ὅς καί πρός τούς διαφόρους ἐν τῇ πόλει ὥσπερ πατήρ πρός παῖδας προσεφέρετο. Ἐλοιδορεῖτο μέν γάρ ἐπί τοῖς ἁμαρτήμασιν, ἐτίμα δ’ εἴ τι καλόν πράττοιεν, παρίστατο δ’ εἴ τις συμφορά συμβαίνοι, ἐχθρόν μέν οὐδένα ἡγούμενος πολίτην, ἐπαινεῖν δέ πάντας ἐθέλων, σῴζεσθαι δέ πάντας κέρδος νομίζων, ζημίαν δέ τιθείς εἰ καί ὁ μικροῦ ἄξιος ἀπόλοιτο.

ΕΝΟΤΗΤΑ 8A

Κριτίας, Σίσυφος απ. 19, στ. 1-21

. Ἦν χρόνος ὅτ’ ἦν ἄτακτος ἀνθρώπων βίος καί θηριώδης ἰσχύος θ’ ὑπηρέτης, ὅτ’ ούδέν ἆθλον οὔτε τοῖς ἐσθλοῖσιν ἦν οὔτ’ αὖ κόλασμα τοῖς κακοῖς ἐγίγνετο. κἄπειτά μοι δοκοῦσιν ἅνθρωποι νόμους θέσθαι κολαστάς, ἵνα δίκη τύραννος ᾖ τήν θ’ ὕβριν δούλην ἔχῃ· ἐζημιοῦτο δ’ εἴ τις ἐξαμαρτάνοι.

ΕΝΟΤΗΤΑ 8B

Κριτίας, Σίσυφος απ. 19, στ. 1-21

. Ἔπειτ’ ἐπειδή τἀμφανῆ μέν οἱ νόμοι ἀπεῖργον  αὐτούς ἔργα μή πράσσειν βίᾳ, λάθρα δ’ ἔπρασσον, τηνικαῦτα μοι δοκεῖ πυκνός τις καί σοφός γνώμην ἀνήρ θεῶν δέος θνητοῖσιν ἐξευρεῖν, ὅπως εἴη τι δεῖμα τοῖς κακοῖσι, κἄν λάθρα πράσσωσιν ἤ λέγωσιν ἤ φρονῶσί τι. Ἐντεῦθεν οὖν τό θεῖον εἰσηγήσατο, ὡς ἔστι δαίμων ἀφθίτῳ θάλλων βίῳ νόῳ τ’ ἀκούων καί βλέπων, φρονῶν τε καί προσέχων τε ταῦτα καί φύσιν θείαν φορῶν, ὅς πᾶν μέν τό λεχθέν ἐν βροτοῖς ἀκούσεται, τό δρώμενον δέ πᾶν ἰδεῖν δυνήσεται.

ΕΝΟΤΗΤΑ 9A

Παυσανίου, Ἑλλάδος Περιήγησις, 5. 6. 7-8 (διασκευή)

. Κατά δέ τήν ἐς Ὀλυμπίαν ὁδόν ἔστιν ὄρος πέτραις ὑψηλαῖς ἀπότομον, Τυπαῖον καλούμενον. Κατά τούτου τάς γυναῖκας Ἠλείοις ἐστίν ὠθεῖν νόμος, ἤν φωραθῶσιν ἐς τόν ἀγῶνα ἐλθοῦσαι τόν Ὀλυμπικόν ἤ καί ὅλως ἐν ταῖς ἀπειρημέναις σφίσιν ἡμέραις διαβᾶσαι τόν Ἀλφειόν. Οὐ μήν οὐδέ ἁλῶναι λέγουσιν οὐδεμίαν, ὅτι μή Καλλιπάτειραν μόνην, ἥ ὑπό τινων καί Φερενίκη καλεῖται.

ΕΝΟΤΗΤΑ 9B

Παυσανίου, Ἑλλάδος Περιήγησις, 5. 6. 7-8 (διασκευή)

Αὕτη προαποθανόντος αὐτῇ τοῦ ἀνδρός, ἐξεικάσασα αὑτήν τά πάντα ἀνδρί γυμναστῇ, ἤγαγεν ἐς Ὀλυμπίαν τόν υἱόν μαχούμενον· νικῶντος δέ τοῦ Πεισιρόδου, τό ἔρυμα ἐν ᾧ τούς γυμνστάς ἔχουσιν ἀπειλημμένους, τοῦτο ὑπερπηδῶσα ἡ Καλλιπάτειρα ἐγυμνώθη. Φωραθείσης δέ ὅτι εἴη γυνή, ταύτην ἀφιᾶσιν ἀζήμιον καί τῷ πατρί καί ἀδελφοῖς αὐτῆς καί τῷ παιδί αἰδῶ νέμοντες - ὑπῆρχον δή ἅπασιν αὐτοῖς Ὀλυμπικαί νῖκαι - ἐποίησαν δέ νόμον ἐς τό ἔπειτα ἐπί τοῖς γυμνασταῖς γυμνούς σφᾶς ἐς τόν ἀγῶνα ἐσέρχεσθαι.

ΕΝΟΤΗΤΑ 10A

Λουκιανοῦ, Νεκρικοί Διάλογοι 24, 2-3 (διασκευή)

ΣΩΣ: Ὁπόσα ἔπραττον ἐν τῷ βίῳ, πότερα ἑκών ἔπραττον ἤ ἐπεκέκλωστό μοι ὑπό τῆς Μοίρας;

ΜΙΝ: Ὑπό τῆς Μοίρας δηλαδή.

ΣΩΣ: Οὐκοῦν καί οἱ χρηστοί ἅπαντες καί οἱ πονηροί δοκοῦντες ἐκείνῃ ὑπηρετοῦντες ταῦτα ἐδρῶμεν;

 ΜΙΝ: Ναί, τῇ Κλωθοῖ, ἥ ἑκάστῳ ἐπέταξε γεννηθέντι τά πρακτέα.

ΣΩΣ: Εἰ τοίνυν ἀναγκασθείς τις ὑπ’ ἄλλου φονεύσαι τινά οὐ δυνάμενος ἀντιλέγειν, οἷον δήμιος ἤ δορυφόρος, ὁ μέν δικαστῇ πεισθείς, ὁ δέ τυράννῳ, τίνα αἰτιάσῃ τοῦ φόνου;

ΜΙΝ: Δῆλον ὡς τόν δικαστήν ἤ τόν τύραννον, ἐπεί οὐδέ τό ξίφος αὐτό· ὑπηρετεῖ γάρ ὄργανον ὄν τοῦτο πρός τόν θυμόν τῷ πρώτῳ παρασχόντι τήν αἰτίαν.

ΕΝΟΤΗΤΑ 10B

Λουκιανοῦ, Νεκρικοί Διάλογοι 24, 2-3 (διασκευή)

ΣΩΣ: Οὐκοῦν ὁρᾷς πῶς ἄδικα ποιεῖς κολάζων ἡμᾶς ὑπηρέτας γενομένους ὧν ἡ Κλωθώ προσέταττεν; Οὐ γάρ δή ἐκεῖνό γε εἰπεῖν ἔχοι τις ὡς ἀντιλέγειν δυνατόν ἦν τοῖς μετά πάσης ἀνάγκης προστεταγμένοις.

ΜΙΝ: Ὦ Σώστρατε, πολλά ἴδοις ἄν καί ἄλλα οὐ κατά λόγον γιγνόμενα, εἰ ἀκριβῶς ἐξετάζοις. Ἀπόλυσον αὐτόν, ὦ Ἑρμῆ, καί μηκέτι κολαζέσθω. Ὅρα δέ μή καί τούς ἄλλους νεκρούς τά ὅμοια ἐρωτᾶν διδάξῃς.

ΕΝΟΤΗΤΑ 11A

Πλάτωνος, Νόμοι, 88 1b-e (διασκευή)

     Ὅς ἄν τολμήσῃ πατέρα ἤ μητέρα ἤ τούτων πατέρας ἤ μητέρας τύπτειν, πρῶτον μέν ὁ προστυγχάνων βοηθείτω, καί ὁ μέν μέτοικος ἤ ξένος εἰς προεδρίαν τῶν ἀγώνων καλείσθω βοηθῶν, μή βοηθήσας δέ ἀειφυγίαν ἐκ τῆς χώρας φευγέτω· ὁ δέ μή μέτοικος βοηθῶν μέν ἔπαινον ἐχέτω, μή βοηθῶν δέ, ψόγον· δοῦλος δέ βοηθήσας μέν ἐλεύθερος γιγνέσθω, μή βοηθήσας δέ πληγάς ἑκατόν τῇ μάστιγι τυπτέσθω.

ΕΝΟΤΗΤΑ 11B

Πλάτωνος, Νόμοι, 88 1b-e (διασκευή)

 Ἐάν δέ τις ὄφλῃ δίκην αἰκίας γονέων, πρῶτον μέν φευγέτω ἀειφυγίαν ἐξ ἄστεως εἰς τήν ἄλλην χώραν καί πάντων ἱερῶν εἰργέσθω, κατελθών δέ θανάτῳ ζημιούσθω. Ἐάν δέ τις ἐλεύθερος τῷ τοιούτῳ συμφάγῃ ἤ συμπίῃ ἤ τινα τοιαύτην ἄλλην κοινωνίαν κοινωνήσῃ ἤ καί μόνον ἐντυγχάνων που προσάπτηται ἑκών, μήτε εἰς ἱερόν ἔλθῃ μηδέν μήτ’ εἰς ἀγοράν μήτ’ εἰς πόλιν ὅλως πρότερον ἤ καθήρηται.

ΕΝΟΤΗΤΑ 12A

Ἰωάννης Χρυσόστομος, Περί Λαζάρου, PG 48. 1030-1031 (διασκευή)

.

     Ἔστωσαν δύο ἁμαρτωλοί, ὁ μέν κολαζόμενος, ὁ δέ μή κολαζόμενος. Μή λέγε, μακάριος οὗτος, ὅτι πλουτεῖ, ὀρφανούς ἀποδύει, χήρας βιάζεται. Καίτοι οὐ νοσεῖ, ἀλλ’ ἁρπάζων εὐδοκιμεῖ, τιμῆς μεγάλης ἀπολαύει καί δυναστείας, οὐδέν τῶν ἀνθρωπίνων κακῶν ὑπομένει· ἀλλά τοῦτον μάλιστα θρήνει, ὅτι καί νοσεῖ καί οὐ θεραπεύεται. Ἐάν ἴδῃς τινά ὑδέρῳ κατεχόμενον, καί μή τρέχοντα πρός τόν ἱατρόν, ἀλλά τράπεζαν ἔχοντα Συβαριτικήν, μεθύοντα καί ἐπιτείνοντα τήν νόσον, μακαρίζεις τοῦτον, ἤ ταλανίζεις;

ΕΝΟΤΗΤΑ 12B

Ἰωάννης Χρυσόστομος, Περί Λαζάρου, PG 48. 1030-1031 (διασκευή)

.

Ἐάν δέ ἕτερον ἴδῃς ὑδέρῳ κατεχόμενον, ἱατρικῶν ἀπολαύοντα χειρῶν, λιμῷ ἑαυτόν ἐκδιδόντα, φαρμάκοις προσκαρτεροῦντα πικροῖς, οὐχί τοῦτον πολύ μᾶλλον ἐκείνου μακαρίζεις; Ὡμολόγηται· ὁ μέν γάρ νοσεῖ, καί οὐ θεραπεύεται· ὁ δέ νοσεῖ, καί ἀπολαύει ἰατρείας. Ἐπίπονος μέν ἡ ἰατρεία, ἀλλ’ ὠφέλιμον αὐτῆς τό τέλος. Οὕτως ἐστί καί ἐν τῷ παρόντι βίῳ.

ΕΝΟΤΗΤΑ 13A

Γάιος Μουσώνιος Ροῦφος (Στοβαῖος, Ἀνθολόγιον 3. 18.37), (διασκευή)

.

     Πολλῶν ἡδονῶν οὐσῶν, αἵ τόν ἄνθρωπον ἐνδιδόναι αὐταῖς βιάζονται παρά τό συμφέρον, δυσμαχωτάτη εἶναι δοκεῖ ἡ περί τροφήν ἡδονή. Ταῖς μέν γάρ ἄλλαις ἡδοναῖς σπανιώτερον ὁμιλοῦμεν, ταύτης δέ ἀνά πᾶσαν ἡμέραν πάντως πειρᾶσθαι ἀνάγκη, ὥστε πλείους οἱ ἐνταῦθα κίνδυνοι. Καί γάρ ὁ πλέον ἤ δεῖ ἐσθίων ἁμαρτάνει, καί ὁ κατασπεύδων ἐν τῷ ἐσθίειν, καί ὁ τά ἡδίω τῶν ὑγιεινοτέρων βρώματα προτιμῶν. Ἔστι δέ ἁμαρτία περί τροφή καί ὅταν παρά καιρόν προσφερώμεθα αὐτήν.

ΕΝΟΤΗΤΑ 13B

Γάιος Μουσώνιος Ροῦφος (Στοβαῖος, Ἀνθολόγιον 3. 18.37), (διασκευή)

.

 Ἔτι δή καί ἄλλων ἁμαρτιῶν οὐσῶν περί τροφήν, δεῖ ἁπασῶν καθαρεύειν. Καθαρεύοι δ’ ἄν τις ἐθίζων αὑτόν αἱρεῖσθαι σῖτον οὐχ ἵνα  ἥδηται ἀλλ’ ἵνα τρέφηται, οὐδ’ ἵνα λεαίνηται τήν κατάποσιν ἀλλ’ ἵνα ῥωννύηται τό σῶμα. Καί γάρ γέγονεν ἡ μέν κατάποσις δίοδος εἶναι τροφῆς, οὐχ ἡδονῆς ὄργανον, ἡ δέ γαστήρ τοῦ αὐτοῦ χάριν οὗπερ ἕνεκα καί φυτῷ ῥίζα γέγονεν. Διό καί προσήκει ἐσθίειν ἡμῖν ἵνα ζῶμεν, οὐχ ἵνα ἡδώμεθα.

ΕΝΟΤΗΤΑ 14A

Αἰλιανοῦ, Περί ζῴων ἰδιότητος 2.8 (διασκευή)

.

     Οἱ Εὐβοεῖς ἁλιεῖς τοῖς δελφῖσι ἰσομοιρίαν τῆς θήρας ἀπονέμουσι. Καί ἡ ἄγρα τοιαύτη ἐστί. Τῆς πρῴρας τῶν ἀκατίων κοίλας τινάς ἐξαρτῶσιν ἐσχαρίδας πυρός ἐνακμάζοντος· καί εἰσί διαφανεῖς, ὡς καί στέγειν τό πῦρ καί μή κρύπτειν τό φῶς. Οἱ τοίνυν ἰχθύες δεδιότες τήν αὐγήν πλησιάζουσι μαθεῖν βουλόμενοι τοῦ φοβοῦντος σφᾶς τήν αἰτίαν· εἶτα ἐκπλαγέντες πρός τινι πέτρᾳ ἡσυχάζουσιν ἀθρόοι παλλόμενοι  τῷ δέει.

ΕΝΟΤΗΤΑ 14B

Αἰλιανοῦ, Περί ζῴων ἰδιότητος 2.8 (διασκευή)

.

Οἱ δέ παρανηχόμενοι δελφῖνες τούς ἐξωτέρω τῶν ἰχθύων φοβοῦντες ὠθοῦσι καί τοῦ διαδιδράσκειν ἀναστέλλουσιν. Οὐκοῦν ἐκεῖνοι πιεζόμενοι πανταχόθεν καί τρόπον τινά κεκυκλωμένοι ἁλίσκονται. Καί οἱ δελφῖνες προσίασιν ὡς ἀπαιτοῦντες τοῦ κοινοῦ πόνου τήν ἐπικαρπίαν τήν ὀφειλομένην σφίσιν ἐκ τῆς νομῆς, καί οἵ γε ἁλιεῖς πιστῶς καί εὐγνωμόνως ἀφίστανται τοῖς συνθήροις τοῦ δικαίου μέρους, εἰ βούλονται καί πάλιν σφίσι συμμάχους ἀκλήτους παρεῖναι.

ΕΝΟΤΗΤΑ 15A

Λυσίου, Ἐπιτάφιος τοῖς Κορινθίων βοηθοῖς 20-22 (διασκευή)

.

     Φύντες καλῶς καί φρονοῦντες ὅμοια, πολλά μέν καλά καί θαυμαστά οἱ πρόγονοι τῶν ἐνθάδε κειμένων ἠργάσαντο, ἀείμνηστα δέ καί μεγάλα οἱ ἐξ ἐκείνων γεγονότες τρόπαια διά τήν αὑτῶν ἀρετήν κατέλιπον. Μόνοι γάρ ὑπέρ ἁπάσης τῆς Ἑλλάδος πρός πολλάς μυριάδας τῶν βαρβάρων διεκινδύνευσαν. Ὁ γάρ τῆς Ἀσίας βασιλεύς ἐλπίζων καί τήν Εὐρώπην δουλώσεσθαι ἔστειλε πεντήκοντα μυριάδας στρατιάν.

ΕΝΟΤΗΤΑ 15B

Λυσίου, Ἐπιτάφιος τοῖς Κορινθίων βοηθοῖς 20-22 (διασκευή)

.

 Ἡγησάμενοι δέ, εἰ τήνδε τήν πόλιν ἤ ἑκοῦσαν φίλην ποιήσαιντο ἤ ἄκουσαν καταστρέψαιντο, ῥᾳδίως τῶν πολλῶν Ἑλλήνων ἄρξειν, ἀπέβησαν εἰς Μαραθῶνα, νομίσαντες οὕτως ἄν ἐρημοτάτους εἶναι συμμάχων τούς Ἕλληνας, εἰ ἔτι στασιαζούσης τῆς Ἑλλάδος τόν κίνδυνον ποιήσαιντο. Ἔτι δ’ αὐτοῖς ἐκ τῶν προτέρων ἔργων περί τῆς πόλεως τοιαύτη δόξα παρειστήκει, ὡς εἰ μέν πρότερον ἐπ’ ἄλλην πόλιν ἴασιν, ἐκείνοις καί Ἀθηναίοις πολεμήσουσι· προθύμως γάρ τοῖς ἀδικουμένοις ἥξουσι βοηθήσοντες.

ΕΝΟΤΗΤΑ 16A

Ψευδο-Καλλισθένους, Μυθιστορία Ἀλεξάνδρου, Παραλλαγή γ, 22.

.

     Βασιλεύς Ἀλέξανδρος Στατείρᾳ καί Ῥοδῷ καί Ῥωξάνῃ τῇ ἐμῇ γυναικί χαίρειν. Ἀντιταξάμενον ἡμῖν Δαρεῖον οὐκ ἠμυνάμεθα, εἰ μή τοὐναντίον, ηὐχόμην γάρ ἐγώ ζῶντα ὑπό τά ἐμά σκῆπτρα ἔχειν· ἐλαχίστως δέ ἔχοντος ἐπί τῷ πνεύματι αὐτοῦ τοῦτον κατέλαβον ἐν τῇ ἐσχάτῃ ἀναπνοῇ, ὅν ἐλεήσας τῇ ἐμαυτοῦ χλαμύδι περιέστειλα. Ἐπυθόμην δέ παρ’ αὐτοῦ τι ἀκοῦσαι περί τῆς ἀπωλείας αὐτοῦ. Ὁ δέ μοι εἶπεν· «παρακαταθήκην ἔχε τήν ἐμήν θυγατέρα Ῥωξάνην καί συμβιώσει σοι». […]

ΕΝΟΤΗΤΑ 16B

Ψευδο-Καλλισθένους, Μυθιστορία Ἀλεξάνδρου, Παραλλαγή γ, 22.

.

 Τούς μέν αἰτίους τῆς ἀπωλείας αὐτοῦ ἠμυνάμην ἀξιοπρεπῶς […]. Προσέταξα δέ ἡρῷον αὐτῷ γενέσθαι παρά τούς πατρῴους αὐτῷ ἥρωας· καί ὑμεῖς δέ τῆς λύπης αὐτοῦ παύσασθε· ἐγώ γάρ ὑμᾶς ἀποκαταστήσω εἰς τά ἴδια βασίλεια […]. Κατά γοῦν τάς διατάξεις Δαρείου Ῥωξάνην τήν ἐμήν γυναῖκα σύνθρονόν μου εἶναι βούλομαι, ἐάν δέ καί ὑμεῖς μοι συμπνεύσητε, προσκυνεῖσθαι αὐτήν ὡς Ἀλεξάνδρου γυναῖκα βούλομαι καί κελεύω. Ἔρρωσθε.

ΕΝΟΤΗΤΑ 17A

Παράφρασις τῶν τοῦ Διονυσίου Ἰξευτικῶν 2. 9

.

     Φίλτατοι δ’ εἰσίν οἱ ἐρῳδιοί τοῖς ἀνθρώποις καί προσημαίνουσιν εὐδίαν τε καί χειμῶνα, μάλιστα πρός ἐκεῖνο τό μέρος, ὅθεν ἄν μέλλῃ σφοδρότατος ἄνεμος πνεῖν, ἐπί τοῖς στήθεσι τάς κεφαλάς κατακλίνοντες. Ναύτης γοῦν οὐκ ἄν ποτε ἑκών ἐρῳδιόν ἀποκτείνειεν, ἐπειδή πιστεύονται τοῖς ἁλιεῦσιν ἐν τῇ θαλάττῃ σημαίνειν, ὁπόσα τοῖς θηραταῖς ἐπί τῆς γῆς οἱ ἱέρακες.

ΕΝΟΤΗΤΑ 17B

Παράφρασις τῶν τοῦ Διονυσίου Ἰξευτικῶν 2. 9

.

Φασί δ’ αὐτούς, καί ἡνίκα μία τροφή πᾶσιν ἦν τοῖς ὀρνέοις, πρώτους βοράν ἐκ τῶν ὑδάτων εὑρεῖν, καί παρ’ αὐτῶν τούς λοιπούς πάντας ἐκδιδαχθῆναι· ἐπί δέ τῇ τέχνῃ μεγαλαυχήσαντας καί οὐδ’ αὐτόν εἰπόντας ὑπέρ νήξεως ἐρίζειν δύνασθαί σφισι τόν Ποσειδῶνα τήν ἐπιστήμην ἀποβαλεῖν τοῦ θεοῦ μηνίσαντος.

ΕΝΟΤΗΤΑ 18A

Ἀλκιδάμαντος, Περί Σοφιστῶν 15. 27-28 (διασκευή)

.

     Ἡγοῦμαι δ’ οὐδέ λόγους δίκαιον εἶναι καλεῖσθαι τούς γεγραμμένους, ἀλλ’ ὥσπερ εἴδωλα καί σχήματα καί μιμήματα λόγων, τήν αὐτήν περί αὐτῶν εἰκότως ἄν δόξαν ἔχοιμεν, ἥνπερ καί περί τῶν χαλκῶν ἀνδριάντων καί λιθίνων ἀγαλμάτων καί γεγραμμένων ζῴων. Ὥσπερ γάρ ταῦτα μιμήματα τῶν ἀληθινῶν σωμάτων ἐστί, καί χρῆσιν οὐδεμίαν τῷ τῶν ἀνθρώπων βίῳ παραδίδωσι, τόν αὐτόν τρόπον ὁ γεγραμμένος λόγος ἐκ βιβλίου μέν θεωρούμενος ἔχει τινάς ἐκπλήξεις, ἐπί δέ τῶν καιρῶν ἀκίνητος ὤν οὐδεμίαν ὠφέλειαν τοῖς κεκτημένοις παραδίδωσιν.

ΕΝΟΤΗΤΑ 18B

Ἀλκιδάμαντος, Περί Σοφιστῶν 15. 27-28 (διασκευή)

.

 Ἀλλ’ ὥσπερ ἀνδριάντων καλῶν ἀληθινά σώματα πολύ χείρους τάς εὐπρεπείας ἔχοντα πολλαπλασίους ἐπί τῶν ἔργων τάς ὠφελείας παραδίδωσιν, οὕτω καί λόγος ὁ λεγόμενος ἔμψυχός ἐστι καί ζῇ καί τοῖς πράγμασιν ἕπεται, ὁ δέ γεγραμμένος εἰκόνι λόγου τήν φύσιν ὁμοίαν ἔχων ἁπάσης ἐνεργείας ἄμοιρος καθέστηκεν.